یک حرف تازه

آن روی سکه

yeharfetaze — Sat, 21 Nov 2009 12:04:15 GMT

این روزها چیزی ذهنم را به خود مشغول کرده، که از خیلی وقت ها پیش به آن فکر می کرده ام.

یعنی آن وقت ها فقط گاهی با دیدن صحنه ای یا شنیدن خاطره ای مثل یک ابر سفید جلو چشمهایم می آمد و زود باد فراموشی آن را محو می کرد. اما این چند روز هروقت تنها هستم، هر وقت موسیقی گوش می دهم، هر وقت به کار مهمی می رسم. به یاد این مسئله می افتم که چطور می شود که هرچه انسان با همت تر باشد مشکلات بیشتری به سراغش می آیند. هر چه بیشتر از خود مردانگی نشان می دهد و در مقابل روزگار نامرد و نامردان روزگار سر خم نکند، ناهمواری هایی بیش از پیش سر راهش قد علم می کنند و به قول بیدل:

بیدل زمانه دشمن ارباب غیرت است

ترسم که دست خر دهند اختیار مرد

اما وقتی که خوب فکر می کنم متوجه می شوم که زیاد بی ارتباط هم نیستند.

یعنی یک کودک وقتی مرد می شود که زندگی اش از همه طرف تامین نباشد و او در زندگی طعم نداری ها و ناملایمات را بچشد. و هرچه در مقابل دریای توفانی زندگی جنگید حتما صدف های پر گوهری به چنگ خواهد آورد.

بعد نوشت (بی ربط نیست):

«در نهاد ما آن ایده آلیسم و اخلاق گرایی را تقویت کن که مردم ما را قوی ساخته است. ما را از بی دردی، جهل و طرد دیگران روگردان کن تا نسل ما خود پسندی، فقر و پیش داوری را از قلب مردان آن براند... چنان فراغتی نصیب ما کن که هیچ گاه بی دلیل فلاکت و آشفتگی سراغ ما را نگیرد، بنابر این پس از مرگ ما دیگران هنوز فرصت زیستن در سرزمین آزاد را داشته باشند.»

قسمتی از دعای اختتامیه دوره دبیرستان «بیل کلینتون» رئیس جمهور سابق ایالات متحده

* برگرفته شده از کتاب زندگی من نوشته ایشان

Doostet Daram

yeharfetaze — Sat, 07 Nov 2009 07:43:15 GMT

پیش نوشت:

این پست مخاطب خاص ندارد!

Doostet Daram:

... دختر با موبایلش روی دست پسر زد؛ پسر معلوم نبود به چه چیزی فکر می کرد، نگاهش مانده بود به میز کناری؛ مرد قاشقش را پر می کرد از برنج توی قابش و آرام آن را به دهان زن نزدیک می کرد. زن چشمانش را می بست و دهانش را باز می کرد. مرد قاشق را به دهان زن می گذاشت و زن لقمه را از قاشق می گرفت و باهم می خندیدند.

پسر برگشت. به چهارچوب عینک دختر خیره شد. دست در جیبش کرد و پاسپورتش را درآورد. صفحه ای که باید چند روز دیگر ویزا آنجا می خورد را نگاه کرد. عکس دختر بود بدون عینک. به دختر با عینک نگاه کرد که با موبایلش بازی می کرد، و دوباره به دختر بدون عینک نگاه کرد. خیلی فرق می کردند، شاید.

پسر بازهم دستش را در جیبش کرد. این بار موبایلش را بیرون آورد. قفلش را باز کرد و صفحه ای برای یک پیام جدید. تند تند کلید ها را فشار داد و بعد کلید OK.

دست دختر لرزید. مبایل لرزید و دست او را لرزاند: «یک پیام جدید!»

دختر کلید سبز رنگ موبایل را فشرد. شماره آشنا بود. پیام را خواند: «Doostet Daram»

مهرگان و توزيع جوايز مسابقه داستان نويسي

yeharfetaze — Thu, 15 Oct 2009 14:16:15 GMT

فقط خواستم برندگان امسال را معرفي كنم تا بعد مفصل گزارش اش را بگذارم:

داستان « ميخ هايي كه هيچ چيز براي آويختن ندارند!» از «معصومه حسيني» اول شد و برعلاوه تنديس چكي به مبلغ (15000) افغاني معادل (300) دلار برنده شد.

مقام دوم به داستان «ما دو مترسك بوديم.» از «سكينه محمدي» بود كه جايزه اي شامل تنديس و چكي به مبلغ (10000) افغاني معادل (200) دلار را نصيب خود كرد.

و جايزه دوم شامل تنديس يادبود و چكي به مبلغ (5000) افغاني معادل (100) دلار به داستان «چاقوي ميوه‌خوري» نوشته «محمد امين محمدي» رسيد.

به هر سه اين عزيزان از صميم قلب تبريك مي گويم.

آرزو

yeharfetaze — Sat, 26 Sep 2009 06:35:15 GMT

...

گاه فكر مي كنم تمام دنيا دست به دست هم داده اند تا...

...

تا به آرزويي نرسيم...

اين كيمياگر همان كيمياگر است. قطعا!

yeharfetaze — Fri, 18 Sep 2009 14:48:15 GMT

از پائولو كوئيلو زياد نخوانده‌ام، يكي يازده دقيقه‌ بود و بعد از شنيدن تعريف‌هاي زياد، پارسال، كيمياگر. امروز در يك وبلاگ از يك دوست ايراني خواندم: «بعضي اسم‌ها را هيچوقت دوست نداشتم، حتي براي كلاس گذاشتن. از پائولو كوئيلو بدم مي‌آيد كه مضامين شرقي را از ما دزديده و به خورد خودمان مي‌دهد...» هرچند مطمئن نيستم داستاني كه در مثنوي معنوي مولانا روايت شده و خيلي‌ها (حتي خود كوئيلو) تائيد مي‌كنند كه استخوان‌بندي «كيمياگر» بر آن بنياد نهاده شده است، زاده ذهن خود مولوي بوده و يا او نيز خود در جايي آن را طور ديگري شنيده بوده و اينگونه روايت كرده است. اما مي دانم براي خيلي از ماها كه خواندن خالي (فقط خواندن) مثنوي سختي مي كند، چطور مي‌توانستيم معناي عميق اين داستان ها را درك كنيم، به جز بازنويسي و شرح بر آنها: اي برادر قصه چون پيمانه است معني اندر وي به سان دانه است دانه معني بگيرد مرد عقل ننگرد پيمانه را گر گشت نقل حالا هم چه فرق مي‌كند كه داستاني را در دفتر سوم مثنوي بخوانم يا كيمياگر پائولو كوئيلو را. مهم اين است كه لذتي برخواسته از عمق درك معناي آن مرا فرا بگيرد.

چهار يار

yeharfetaze — Sun, 30 Aug 2009 18:43:30 GMT

چهار نفر بوديم كه از جلسه‌اي دوستانه برمي‌گشتيم. براي اينكه بهتر جور شود معادله، اسم‌هايشان را مي‌گذارم X و Y و Z و من. دو تايمان جدا شدند. آن دو نفر ما را بغل كردند و برايمان جمعه خوشي آرزو كردند و از راه ديگري رفتند. مانديم دو نفر، من و X.
X بلافاصله شروع كرد به بد گفتن از Y و Z. من فقط گوش كردم. فقط گاهي كه به چشم‌هايم خيره خيره نگاه مي‌كرد و منتظر مي‌ماند تا چيزي بگويم، سري تكان مي‌دادم و حرف‌هايش را تائيد مي‌كردم....

از X تازه جدا شده بودم كه Y به من زنگ زد. تمام طول راه تا ايستگاه را حرف زديم. به جز سلام و احوال‌پرسي كليشه‌اي اول، تمام حرف‌هايمان بد گفتن از X و Z بود. من كه حرف‌هاي چند دقيقه پيش X هنوز در ذهنم بود از چيزهايي گفتم كه باعث شد Y بعضي از كارهاي پنهاني خودش با X را برايم تعريف كند...

فردايش Z به اين بهانه كه دلش براي من تنگ شده بوده، آمد دفتر شركت. چهار تا چايي خورد. هر دفعه بايد بلند مي‌شدم تا از آشپزخانه يك پياله چاي برايش مي‌آوردم به اميد اينكه اين آخري باشد. چاي مي‌خورد و از ديروز مي‌گفت كه چطور وقتي من و X از آن‌ها، Y و Z، جدا شده‌ايم، Y چقدر پشت سر ما حرف زده بوده. البته به نظر او X حقش است اما من كه به قول او آزارم به مورچه هم نرسيده چه هيزم تري به Y فروخته‌ام كه اين حرف‌ها را پشت سرم زده است. و من كمي روي حرف‌هاي ديروز X گذاشتم و تحويل Z دادم. جريان تلفن دم غروب Y‌ را هم بهش گفتم...

يك هفته بعد روز پنجشبه بازهم جلسه‌اي دوستانه بود و من بودم و X و Y و Z كه گل مي‌گفتيم و گل‌ مي‌شنيديم...

پانوشت: هيچ ربطي به هيچ كدام از رابطه‌هاي من با هيچ كدام از دوستانم ندارد.
پانوشتِ پانوشت: صداي جيغ اسبي مي‌آيد كه انسان‌هاي وحشي، رامش مي‌كنند، در تلويزيون.

حكايت انتخاب ما جهان سومي ها!

yeharfetaze — Fri, 28 Aug 2009 20:16:06 GMT

... وقتي مي بينم كه چقدر اين انتخابات ما با نزديك شدن به اعلام نتايج به انتخابات رياست جمهوري در ايران شبيه‌تر مي‌شود، مي‌ترسم. دروغ نمي‌گويم و هيچ شرمي هم ندارم از اينكه از چيزي مي‌ترسم.
آري مي‌ترسم. مي‌ترسم از اينكه هر كدام از كانديدان، بيشتر كرزي و عبدالله، از ترس باختن تقلب كند. (كه با اسنادي كه اين روزها مي‌بينيم شده‌است.)
مي‌ترسم از اينكه وقتي نامزدي اوضاع را به سود خود نديد، اعتراض كند، به تقلب ها و به نحوه برگذاري انتخابات. (كه اعتراض كرده‌اند به تقلب‌هاي گسترده)
مي‌ترسم از اينكه برنده براي تحكم بر اوضاع نگذارد اعتراض‌ها به جايي برسد. رسانه‌ها را منع كند از نشر اسناد و كساني كه براي گرفتن حق‌شان به خيابان‌ها خواهند ريخت را به زندان بياندازد. (كه تهديد كرده‌اند.)
و مي‌ترسم از اينكه براي معترضان پرونده سازي كنند و آن ها را در زندان شكنجه كنند و... (كه خواهند كرد.)
و چقدر شبيه هم هستيم ما جهان سومي ها، حالا چه فرق مي كند كه بر روي ثروت خداداده نفت و گاز چمبره زده باشيم و يا پول برگذاري انتخابات خود را از كشورهاي ديگر صدقه گرفته باشيم...

...هر چند براي تغيير از بدتر به بد راي دادم، اما كاش در دوره بعد كسي پيدا شود كه بتوانم با خيال راحت او را انتخاب كنم. كسي كه نه بخاطر نژاد، زبان و يا مذهبش بلكه به خاطر سواد، تجربه و برنامه‌هايش به او راي بدهم. كسي كه در طول دوره تبليغات انتخاباتي‌اش آنقدر دروغ‌هاي شاخدار نگويد كه مرا به خنده بياندازد. كسي كه در عين حال كه سياست خوب مي‌داند اخلاق مدار هم باشد. كسي كه...

وبلاگ نويسي

yeharfetaze — Wed, 26 Aug 2009 16:43:15 GMT

اينترنت موبايلم را يك بار ديگر فعال كردم. كامپيوترم را سر و سامان دادم. (دستي به سر و رويش كشيدم.) و حالا آماده ام تا وبلاگ نويسي را آن طور كه مي بايست شروع كنم.

دوستاني كه از من گله داشتند حالا وقتش است. من آماده ام تا بخوانم و بنويسم و نظر بدهم و نظر بگيرم.

این روزهای گرم...

yeharfetaze — Sun, 02 Aug 2009 13:38:44 GMT

این روزهای گرم بی داستان می گذرند.

من هم...

فراخوان مسابقه داستان نويسي

yeharfetaze — Wed, 13 May 2009 12:04:06 GMT

خانه داستان بلخ دومين مسابقه داستان نويسي را برگزار مي‌كند.

علاقه مندان مي توانند با داستان هاي خود طبق شرايط زير در اين مسابقه شركت نمايند:

- داستان كوتاه به زبان فارسي دري نگاشته شده باشد.

- نويسنده كمتر از چهل سال سن داشته باشد.

- داستان قبلا در مسابقات ديگر اشتراك نكرده باشد.

- داستان بايد به صورت تايپ شده باشد.

خانه داستان بلخ با كمك مالي نشريه زرنگار (تورنتو – كانادا) به نفرات برگزيده جوايز نقدي به ارزش مجموعي سي هزار افغاني (معادل ششصد دالر امريكايي) پرداخت خواهد نمود.

مهلت ارسال آثار:

تا پايان سرطان (تير) سال 1388

نشاني براي ارسال آثار:

کابل:سرای شهزاده اتاق 184 شماره تماس 0799580100

مزار شریف: بازار کفایت اتاق 52 شماره تماس 0799580200

پشاور: چوک یادگار آزاد پلازه منزل سوم اتاق 7 شماره تماس 00923469178528

نشانی برقی:

shafiq_mzr@yahoo.com

taqi_wahedi@yahoo.com

از همه دوستان خواهشمنديم ضمن ارسال آثار خود اين فراخوان را در وبلاگ‌ها و وبسايت‌هاي خود قراردهند.