چهار نفر بوديم كه از جلسه‌اي دوستانه برمي‌گشتيم. براي اينكه بهتر جور شود معادله، اسم‌هايشان را مي‌گذارم X و Y و Z و من. دو تايمان جدا شدند. آن دو نفر ما را بغل كردند و برايمان جمعه خوشي آرزو كردند و از راه ديگري رفتند. مانديم دو نفر، من و X.
X بلافاصله شروع كرد به بد گفتن از Y و Z. من فقط گوش كردم. فقط گاهي كه به چشم‌هايم خيره خيره نگاه مي‌كرد و منتظر مي‌ماند تا چيزي بگويم، سري تكان مي‌دادم و حرف‌هايش را تائيد مي‌كردم....

از X تازه جدا شده بودم كه Y به من زنگ زد. تمام طول راه تا ايستگاه را حرف زديم. به جز سلام و احوال‌پرسي كليشه‌اي اول، تمام حرف‌هايمان بد گفتن از X و Z بود. من كه حرف‌هاي چند دقيقه پيش X هنوز در ذهنم بود از چيزهايي گفتم كه باعث شد Y بعضي از كارهاي پنهاني خودش با X را برايم تعريف كند...

فردايش Z به اين بهانه كه دلش براي من تنگ شده بوده، آمد دفتر شركت. چهار تا چايي خورد. هر دفعه بايد بلند مي‌شدم تا از آشپزخانه يك پياله چاي برايش مي‌آوردم به اميد اينكه اين آخري باشد. چاي مي‌خورد و از ديروز مي‌گفت كه چطور وقتي من و X از آن‌ها، Y و Z، جدا شده‌ايم، Y چقدر پشت سر ما حرف زده بوده. البته به نظر او X حقش است اما من كه به قول او آزارم به مورچه هم نرسيده چه هيزم تري به Y فروخته‌ام كه اين حرف‌ها را پشت سرم زده است. و من كمي روي حرف‌هاي ديروز X گذاشتم و تحويل Z دادم. جريان تلفن دم غروب Y‌ را هم بهش گفتم...

يك هفته بعد روز پنجشبه بازهم جلسه‌اي دوستانه بود و من بودم و X و Y و Z كه گل مي‌گفتيم و گل‌ مي‌شنيديم...

پانوشت: هيچ ربطي به هيچ كدام از رابطه‌هاي من با هيچ كدام از دوستانم ندارد.
پانوشتِ پانوشت: صداي جيغ اسبي مي‌آيد كه انسان‌هاي وحشي، رامش مي‌كنند، در تلويزيون.

حرف تازه ای ندارم... ببخشید.

قرارگاه

اول راست باز چپ، باز راست باز چپ... تا مدرسه راهي نمانده و مدام كفش‌های من از همدیگر پیش می‌شدند. شاید از قلب من که اینقدر تند‌تند می‌زند هم عجله‌شان بیشتر است. یک «شاگرد اول»[1] نباید دیر برسد. آنهم شاگردی که تا حالا نوزده ونیم نگرفته و همه‌ی معلم‌ها با یک چشم دیگه نگاهش می‌کنند.

باید تا مدرسه بدوم. اینقدر به پدر اصرار کردم که بگذارد برای فردا، مگه گوش کرد. می‌گفت دیر میشه. خوب دیر شود،‌ امروز نه فردا ثبت نام می‌کرد. ولی نمی‌دانم چرا همه می‌خواهند اول باشند؛ اول در مکتب، اول در صف نانوایی، اول در طرح ثبت نام ،... به ساعتم نگاه کردم، ساعتی که پارسال بخاطر اول شدن در میان همه مدرسه‌های شهر، جایزه گرفته بودم. این ساعت هم مرا به یاد اول شدن می‌انداخت. فقط دو دقیقه مانده بود تا زنگ بخورد و در مدرسه بسته شود و من یک کوچه‌ی دراز و باریک را پیش رو داشتم و باید تندتر می‌دویدم.

اگر «بابای مدرسه»[2] راهم نداد چی؟ خوب برش می‌گم که دیروز که پدرم رفته بوده در مورد ثبت نام «افغانی‌ها» معلومات بگیره، گفتن فردا روز اول طرح هست و باید با در دست داشتن کارت پناهندگی و عکس همه‌ی اعضای خانواده‌ات، اینجا بیایی، و پدر من هم مثل خیلی‌های دیگه که رفته بودند و پرسیده بوند، دوست داشت همان روزِ اول، کار را یکسره کند. صبح زود بیدارم کرده بود، نمانده بود چایم را بخورم. مدام گفته بود: «هله، تیز شو!» و برده بودم تا سر چهارراه و ده قطعه عکس «سه‌ درچهار» گرفته بود. خودش تعریف کرده بود که برای طرح فقط چهار قطعه عکس لازم هست. اما می‌گفت، خوب است عکس همیشه که در خانه باشد، یک روز نه یک روز به کار می‌آید. تا از عکاسی برآمده بودیم، به ساعت نگاه کردم و دیدم که دیر شده و شروع کرده بودم به دویدن.

حالا در مدرسه دیده می‌شد. خدا را شکر، هنوز باز بود. و بچه‌ها یکی‌یکی وارد می‌شدند. من هم رسیدم و به بابای مدرسه سلام دادم. جواب سلامش همیشه با پسرم همراه بود و گاهی اگر نزدیکش بودم دستی هم بر سرم می‌کشید. پیرمرد گفت: «تو هم افغانی هستی؟»

قیافه‌ام از دور داد می‌زد، گفتم: «بلی.»

گفت: «مدیر گفته افغانی‌ها امروز قبل از رفتن سر کلاس، یک سر برن پیشش.»

گفتم: «چشم.»

و بعد رفتم تا کیف[3] و کتاب‌هایم را سرصنف بگذارم و برای مراسم صبحگاه[4] آماده شوم. عادت داشتم توی راهرو به همه اطلاعیه‌ها، چه به من ربطی داشت و چه نداشت، نگاهی بیاندازم. و بعد زنگ تفریح اول همه را می‌خواندم.

همه همان حرف‌های دیروز بود، چیز تازه‌ای نداشت. به غیر از یک کاغذ که روی آن با خط خوشی نوشته شده بود: «نظر به دستور وزارت آموزش و پرورش، اتباع خارجی جهت تحصیل در کلیه مقاطع باید مبلغ....»

و فکر می‌کنم از میان شاگردان افغانی مدرسه من اولین نفری بودم که اطلاعیه را می‌خواند.

مثل تيرهاي يك تك‌تيراندازكه به سوي هزاران، نه ميليون‌ها هدف رها شوند، از همان بالا دانه‌دانه هدف‌گيري مي‌شدند؛ «تو بايد بخوري روي روسری آن دختر، بعد بلغزي و از روي موهاي  نرمِ سياه او تا برسي روي مانتوي كرمي رنگش. تو! نه تو، تو بايد روي جلدِ چرميِ كتابچه پسر كه بالاي سرش نگه‌داشته فرود بيايي، آنقدر نرم كه درميان صداي موترهايي كه با عجله‌ي رانندگانش به اينسو و آنسو مي‌دوند، صداي تنهاي تو را نشنود. و شماها بعد از اين دو، يكي‌يكي و بعد چندتا‌چندتا به سويشان مي‌رويد... و ها، از همه، كار تو سخت‌تر است. خوب گوش كن. درست وقتي كه پسرك آخرين قدم‌هايش را كه حالا تندترهمه شده‌اند، برمي‌دارد ، براي عبور از خيابان و رسيدن به پياده‌رويي كه انسان‌هاي زيادي هر چند لحظه نگاهي به ابرهاي سياهِ روي سرشان مي كنند، آن وقتي كه نگاهش به سمت راست، به طرف موترهاست، درست همان هنگام كه اولين قطره‌ی باران روي دستِ دختر مي‌خورد و او سر بالا مي‌كند، همان وقت تو بايد توي چشمش، چشم چپ يا راست فرقي نمي‌كند، مهم اين است كه توي چشمش كه به رنگ قهوه‌اي تيره مي‌زند، بيافتي و او يكي دو قدم را با چشم‌هاي بسته كه در حال مالش با دست راستش هستند، بردارد. ديگر كاري نداريد، بباريد بر هركجا كه خواستيد، داخل كلاهِ آن پيرمرد كنار سكه‌هاي گردي كه روي هم يك نان هم نمي‌شوند. يا روي قير بام ساختمان‌هايي كه جاي خوبي است براي باهم بودن و باهم سرازير شدن به ناوداني كه انتهايي جز چاه فاضلاب ندارد و يا...
بباريد بر هرجا كه خواستيد و همه چيز را به آنها واگذاريد.»

داستانی از سید علی موسوی

قلم را آهسته از روی کاغذ برداشت و به نوک آن که جوهری شده خوب نگاه کرد نوکِ قلم را با دست پاک کرد و روی میز گذاشت. عینک ته پیاله ایش را برداشت و در جیب هایش دنبال دستمال گشت، بالاخره پیدایش کرد. بخار دهانش را بر عینک نشاند و به آرامی با دستمال پاکش کرد و دوباره به چشم زد. ورقه های استحقاق معاش و راپورهای حاضری را – که تمام میزش را پر کرده بودند- ورانداز کرد. گیلاس چای را گرفت و به دهان برد اما چای سرد شده بود. به طرف پیاده شعبه که مثل او موی اش را در همین اداره سفید کرده بود نگاه کرد. پیرمرد همان طور نشسته روی چوکی خوابش برده بود. دوباره قلم را برداشت و با دست دیگر در ماشین حساب شروع به جمع و تفریق اعداد نمود.
دروازه آهسته باز شد. امربر ریاست با بیگی بچه گانه که نامه ها و کتابچه رسید را در آن می گذاشت خود را به داخل کشید.
« السلام علیکم مامور صاحب محاسبه!» و آرام خندید.
دوباره قلم از حرکت ایستاد، نگاهی به طرف امربر کرد و با صدایی آهسته جواب سلام او را داد.
پیاده شعبه که با صدای امربر بیدار شده بود خود را جمع و جور کرد، بلند شد و درحالی که چوکی را با دست نشان می داد گفت: « و علیکم السلام لالا قربان! ای چوکی در خدمتت است»
لالا قربان – که کوچکترها بابه قربان صدایش می کردند- هر روز می آمد و نامه ها را از آرشیف برایشان می آورد و نامه های آن ها را در بیگش می گرفت و می برد تا به مقصدشان برساند و هر روز مامور محاسبه او را می نشاند و به پیاده شعبه می گفت تا برایش چای بریزد و بعد سر صحبت را باز می کرد. خیلی وقت ها از آن روز که می خواست شروع به کار کند صحبت می کردند. آن روز که برای اولین بار پیش رئیس رفت و درخواستی اش را داد... (بقیه در ادامه مطلب) 

یادگاری برای حاجی رحیم خدا بيامرز

داستانی از سید علی موسوی

خوابش نمی برد. مدام از این پهلو به آن پهلو ، غلت می زد. می نشست و دوباره می خوابید اما خوابش نمی برد. بلند شد و به طرف تشناب رفت. «قرچ ، قرچ» لولای دروازه زنش را بیدار کرد.
« ها! امشب تو را چی شده؟! دفعه سوم است بیرون می روی! گوشت بز ختم حاجی رحیم خدا بیامرز به تو نساخته؟!»
بدون توجه به گفته های زن بیرون رفت. ماه نیمه در آسمان صاف خودنمایی می کرد. ستاره ها از هرشب دیگر بیشتر بودند. تک و توک، صدای سگ ها با صدای جیرجیرکی که بر تک درخت بادام حویلی برای جفت اش می خواند، سمفونی نیمه شب را تشکیل می داد.
آفتابه را برداشت و وضو گرفت. مثل همیشه برای آنکه آب وضو خشک شود، صبر کرد. بچه که بود به خاطر ثوابِ بیشتر کارهای مستحبیِ زیادی انجام می داد اما خودش هم خوب می دانست که حالا هرچه انجام می دهد از روی عادت است....
(بقیه در ادامه مطلب)

طنزي از سيد علي موسوي

با توجه به نزديك شدن امتحانات گزينش دانشجو براي تحصيل در مراكز آموزش عالي افغانستان، رسالت اطلاع رساني و ذهن آگاه هموطنان عزيز نسبت به مسائل سياسي سوالاتي جهت آمادگي هرچه بيشتر شركت كنندگان ارائه شد.
كساني كه به 10 درصد از سوالات جواب درست ارائه كنند قبولي شان را تضمين مي كنيم.
البته ما با توجه به سياست هاي دولت، توانايي و سليقه شما بدین صورت اقدام به تعيين رشته نموديم:

انتخاب اول: ادبيات پشتو خوست/ انتخاب دوم: ادبيات پشتو قندهار
 انتخاب سوم:ادبيات پشتو جلال آباد/ انتخاب چهارم: ادبيات پشتولغمان
انتخاب پنجم: ادبيات پشتولشكرگاه/ انتخاب ششم: ادبيات پشتو زرنج
انتخاب هفتم: ادبيات پشتو ترينكوت/ انتخاب هشتم: ادبيات پشتو اسعدآباد
 انتخب نهم: ادبيات پشتو گرديز/ انتخاب دهم: انجینیری پليتخنيك كابل

سوالات:
*) طالبان براي شروع مذاكره خواستار حاكميت چه تعداد از ولايت ها شده اند؟
1- سي و دو ولايت     2- سي و سه ولايت   3- سي و چهار ولايت   4- سي و پنج ولايت

*) نظر به اعلام تعداد قربانيان سانحه بغلان كه منابع دولتي آن را كمتر از پنجاه نفر و رسانه ها بيشتر از يكصدو پنجاه نفر اعلام كرده اند، كدام يك دروغ گفته اند؟
1) دولت         2- رسانه ها           3- هر دو          4- هيچكدام

*) رئيس جمهور آينده افغانستان كدام يك از اشخاص ذيل است؟
1) حامد كرزي     2- محمود كرزي    3- جميل كرزي    4- هر سه مورد

*) محبوب ترين و منفورترين شخصيت هاي افغانستان به ترتيب كدام ها هستند؟
1- تولسي – كرزي    2- پرينا – كرزي     3- كوم كوم – كرزي     4- حنا – كرزي
 

*) دليل شروع پيش از موعد امتحانات در مكاتب افغانستان چه مي تواند باشد؟
1- ايجاد مكاتب مخصوص تدريس به زبان پشتو
2- كشته شدن بيش از چهل دانش آموز در سانحه بغلان
3- چون وزير معارف دلش مي خواست.
4- به هيچ كس ارتباط ندارد.

*) معاش يك كارمند عادي چند برابر معاش وزرا و نمايندگان مجالس است؟
1- باهم برابراند                                     2- معاش كارمند دو برابر معاش آنهاست
3- معاش كارمند پنج برابر معاش آنهاست   4- معاش كارمند ده  برابر معاش آنهاست

*) طبق عادت، اولين كاري كه رئيس جمهور بعد از شنيدن سانحه بغلان انجام داد، چه بود؟
1- يك كنفرانس مطبوعاتي تشكيل داد    2-  زارزار گريه كرد
3- ابراز تاسف كرد                               4- سانحه را محكوم كرد

*) در كجاي كابل مي توان اثري از برق پيدا كرد؟
1- خانه وزيران                                           2- خانه نمايندگان مجلس
3- خانه تاجران ملي و موسسات خارجي       4- هرجائي غير از خانه ما

هوا بد است. آنقدر بد كه به مغزم جرات نفس كشيدن نمي دهد. ولي براي زنده ماند از هواي بد هم بايد نفس كشيد. ريه هاي مغزم مثل دندان پيرمرداني كه سال ها سگرت (سيگار) كشيده اند، از اين همه دود زنگار بسته اند. بلند مي شوم پنجره ها را مي بندم شايد بتوانم بعد از ماه ها يك نفس عميق بكشم، اما فضاي خانه را هم مه غليظي فرا گرفته است. شايد هزاران موتر (خودرو) نامرئي از يك طرف اتاق به طرف ديگر مسافركشي مي كنند. روياهاي من تنها مسافران اين اتاق مي توانند باشند. تنها سرنشينان اين خودروها، كه سر تاسر اتاق را فراگرفته اند. اينقدر زياد بودند كه ديگر در آن تنگجاي نگنجيدند و  مثل آتشفشان فوران كردند. گدازه هايش دلم را مي سوزاند و دودش چشم هايم را پراز اشك مي كرد...

(با عرض پوزش اکنون قسمت ادامه مطلب در دسترس است)
همچنين دوستان مي توانند نسخه PDF داستان را از اينجا دانلود نمايند.

هوا گرمتر از آن بود که بتوان آن را یک روز بهاری به حساب آورد. کوچۀ خالی رهگذری را در خود می دید که لنگ لنگان از آن می گذشت. سگ ها بوی غریبه را حس کرده بودند و مدام پارس می کردند، آن ها نیز مثل صاحبانشان غریبه ها را خوش نداشتند؛ پسربچه ای که از روبرو به سمت دیگر کوچه حرکت می کرد، با دیدن غریبه گام هایش سست شد، از هیبت غریبه ترسید، آرام آرام خود را به طرف دیوار کشانید، طوری رفتار می کرد تا غریبه که غرق در افکارش بود، متوجه حضور او نگردد. غافل از آنکه اگر هم غریبه او را می دید نائی برای دنبال کردن او و هدفی برای دریدنش نداشت. اصلاً او تربیت نشده بود تا به انسان ها کاری داشته باشد.

ادامه داستان را در ادامه مطلب بخوانید

بود نبود بودگار بود...
در روزگاران نه چندان قدیم در سرزمینی نه چندان دور دختری زیبا به نام سیندرلا زندگی می کرد. پدر و مادر سیندرلا هردو مرده بودند و سیندرلا همراه مادر اندرش و دو خواهر اندرش زندگی می کرد.
سیندرلا مجبور بود همه کارهای سخت را به تنهائی انجام بدهد ولی دختر های مادراندرش از صبح تا شب به غیر از فیشن کردن و چکر زدن با دوستانشان کاری نداشتند.
تا اینکه یک شب حاکم شهر در بین سریال تولسی اعلام کرد که قرار است پسرش ازدواج کند و برای پیدا کردن دختر مورد نظرش یک میهمانی را در هوتل اینترکانتیننتال ترتیب داده است و از همه دختران جوان دعوت نمود تا در این میهمانی شرکت کنند.
مادراندر سیندرلا به دو دخترش گفت که باید به بهترین لباسها را تهیه کنند و در شب میهمانی آنقدر آرایش کنید که ماه پیشتان بد کند. سیندرلا هم دلش می خواست در میهمانی شرکت کند شاید شاهزاده او را انتخاب می کرد و از این بدبختی نجات می یافت. اما مادراندرش گفت «تو اجازه نداری!»
بالاخره روزی فرارسید که شبش میهمانی حاکم بود. مادراندر سیندرلا به همراه دو دخترش برای میهمانی رفته بودند. سیندرلا در خانه تنها مانده بود. اول خواست به چند نفر از دوستانش تلیفون کند موبایلش برای یک میسکال هم دارائی نداشت. پیش خود فکر کرد تلویزیون تماشا کند اما از اینهمه سریال هندی حالش به هم می خورد. اصلا چرا او اجازه نداشت در میهمانی حاکم برود مگر نه اینکه دموکراسی بود پس آزادی کجا رفته بود چرا حقوق زنان و اطفال و حیوانات رعایت نمی شد.
نشست و گریان کرد تا فرشته آرزوها بیاید اما هرچه بیشتر منتظر ماند کمتر از فرشته خبری شد. تا اینکه فرشته آرزوها یک پیام کوتاه (SMS) به موبایل سیندرلا فرستاد «Cinderella montazere man nabash man dar jalase qora kashi Bank hastam khodat yak khak bar sarat kon»
همین بود که سیندرلا تمام عزم خود را جزم کرد و مقاله ای بلند بالا در مورد تضییع حقوق زن و کودک و حیوان نوشت و در یک وبلاگ شخصی نشر کرد و همزمان به کمیسیون حقوق بشر و حقوق زن و حقوق طفل و حقوق حیوان ایمیل روان کرد.
بعد از چند روز از نشریات مختلف ، تلویزیون ها ، رادیوها و ... برای مصاحبه با سیندرلا آمدند و اینجا بود که سیندرلا محبوبترین شخصیت سرزمین نه چندان دور. همه برای گرفتن عکس با سیندرلا و امضای او سرو پا می شکستند این درحالی بود که سیندرلا به نوشتن مقالات ادامه می داد و هرچند بانک مرکزی سرزمین نه چندان دور گفته بود معامله با پول های بیگانه خلاف قانون است  بازهم هر مقاله او صدها دالر به فروش می رفت.
خبر به گوش حاکم سرزمین نه چندان دور و پسرش رسید و عکس های سیندرلا را در روزنامه ها دیدند و او را دختری مناسب برای همسری شاهزاده دیدند و به خواستگاری او رفتند.
اما اینجا بود که سیندرلا گفت «شما تا حالی کجا بودید؟ من نمی خواهم عروسی کنم. من می خواهم یک نویسنده و منتقد بزرگ شوم ....»
حاکم و شاهزاده با لبهای کشال و دستان درازتر از پاهایشان به قصر برگشتند .
قصه ما به سر رسید شاهزاده به سیندرلا نرسید.

دو خط موازی زائیده شدند. پسرکی در کلاس (صنف) درس آنها را روی کاغذ کشید. آن وقت دو خط موازی چشمشان به هم افتاد و در همان یک نگاه قلبشان تپید و مهر یکدیگر را در سینه جای دادند. خط اولی نگاهی پرمعنا به خط دومی کرد و گفت: ما می توانیم زندگی خوبی داشته باشیم... خط دومی از هیجان لرزید. خط اولی:... و خانه ای داشته باشیم در یک صفحه دنج کاغذ... من روزها کار می کنم. می توانم خط کنار یک جاده متروک شوم... یا خط کنار یک نردبام (زینه). خط دومی گفت: من هم می توانم خط کنار یک گلدان چهار گوش گل سرخ شوم یا خط کنار یک نیمکت (چوکی مکتب) خالی در یک پارک کوچک و خلوت! چه شغل شاعرانه ای...! در همین لحظه معلم فریاد زد:

دو خط موازی هیچوقت به هم نمی رسند و بچه ها تکرار کردند....

پدر بزرگ من توی شهری در قلب شهر خود ما زندگی می کنه اما شهری که هم مردمش و هم خود شهر کلی فرق می کند. مردمش هیچوقت دروغ نمی گن. فریب نمی دن اذیت و آزار نمی کنن و خلاصه میشه بهشون اعتماد کرد و هر رازی که داشتی بهشان بگی.

خود شهر هم خیلی قشنگه. خونه ها همه مثل هم هستند. کوچه های باریک به اندازه عبور مسافران و تازه واردها و روی در هر خونه اسم صاحب خونه نوشته شده تا آدرس پیدا کردن آسان بشه . هر چند بعضی از خونه ها یک کم بلند تر از بقیه هست اما در کل این بلندی چندان تفاوتی را موجب نمیشه.

اول که وارد شهر شدم یک سلام دسته جمعی به همه خونه ها و صاحب خونه ها کردم بعد رفتم در خونه پدر بزرگم یک سنگ ریزه برداشتم و در زدم آخه خونه های این شهر زنگ نداره اف اف هم نداره بعد یک فاتحه برای شادی روح پدر بزرگ جون خوندم و کلی براش درد دل کردم میگن مرده ها هم می تونن برات دعا کنن و توی مسائل زندگی کمکت کنن.

یک شب سرد زمستانی بود از آن شب ها که کره اسب را توی شکم مادرش یخ می زد ، پدرم شب های سرد ماه اسفند (حوت) را اینطوری توصیف می کند. من هم مثل همه آدم هایی که شب ها می خوابند خوابیده بودم یکدفعه با صدای در خانه از خواب بیدار شدم به ساعت نگاه کردم یک ربع به یک نصفه شب مانده بود اول فکر کردم صدای باد بوده یا شاید خواب می دیدم اما خوب که گوش کردم نه انگار یکی واقعا در می زد بلند شدم چراغ را روشن کردم کلید را از روز طاقچه برداشتم همین که در اتاق را باز کردم احساس کردم هزار تا دکتر یک دفعه هزار تا آمپول یخ را بر هزار نقطه از بدنم تزریق کردند و در جا خونم یخ زد ولی کسی که پشت در بود خیلی عجله داشت چون با تمام توان داشت در می زد..........

کی گفته امروز همان فردای دیروز است. هر کی گفته خیلی اشتباه کرده. بذارید همه قضیه رو براتون بگم شاید شما هم با من موافق باشید....

دیشب هم مثل شب های گذشته براش نوشتم دوست دارم ولی جواب نداد نمی دونم چطور شد که برای یک لحظه تصمیم گرفتم فراموشش کنم تصمیمم اونقدر جدی بود که براش جانشین هم در نظر گرفته بودم گفتم همین فردا همین فردایی که با اومدن خورشید صبحش شروع می شه گفتم اون که نمی خوادت تو چرا سعی می کنی شاید با یکی بهتر از تو خوشبخت تر بشه قسم خوردم فردا می رم و رو در روش می ایستم بهش می گم کور خوندی که هر بلایی خواستی سر دلم در بیاری من هیچی نگم من دیگه دوست ندارم برو با هر کی که دوستش داری برو.....

اما فرداش.......

دیشب حسابی خیس شدم آخه از آخرین ایستگاه تا خونه ما تقریبا یک کیلومتر شایدهم بیشتر فاصله وجود داشته باشد و تمام این فاصله را زیر بارونی که باد به صورتم می زد طی کردم به خونه که رسیدم اولین چیزی که شنیدم حرف مصطفی (برادرزاده ام) بود که گفت« عمویی! موش آبکشیده شدی؟» اگه هر کس دیگه ای این حرفو می زد شاید اخم می کردم و شاید هم بد و بیراه می گفتم اما در جواب اون خندیدم هنوز ننشسته بودم که برق هم رفت معلوم بود با اون بادی که می اومد. شب زیر نور چراغ برق ذخیره ای و بعدش که ذخیره اون هم تموم شد زیر نور پیکنیک گاز تا ساعت ۱۱ و نیم نشستم نوشتم بعد لحاف دوم رو هم کشیدم رومو خوابیدم و عجب خوابی تا صبح بیدار نشدم.....

 صبح با صدای مجتبی (برادرزاده کوچیکترم)......