روزگاری من هم مانند هزاران جوان و نوجوان مهاجر در ایران زندگی می کردم. وقتی ایرانی ها را می دیدم که به وطن شان چقدر افتخار می کردند وقتی می دیدم که برای یک گلی که در فوتبال می زدند میلیون ها نفر از شادی پرواز می کردند وقتی می دیدم سرود ملی شان چقدر با عظمت نواخته می شد و همه در هنگام پخش سرود بر می خواستند و همه سرود را از بر بودند دلم می خواست من هم در کشورم باشم و سرود ملی را همراه دیگر وطندارانم  زمزمه کنم و در آخر کار فریادی از شادی بکشم و یا هم سوت (اشپلاغ) بزنم و خوب تمرین هم کردم و  یاد هم گرفتم.  اول ها فکر می کردم تنها سرود افغانی که از رادیو شنیده بودم همان سرود ملی ما است و آن را از بر کردم (وطن عشق تو افتخارم _ وطن در رهت جان نثارم _ وطن خاک پاکت بهشتم _ وطن گلخنت لاله زارم ) و چقدر با شکوه می نمود و چقدر زیبا و تنم مور مور می شد از شنیدن آن...
 تا اینکه خدا خواست چند سال پیش به وطن بازگشتیم. تا چند ماه به دنبال سرود ملی می گشتم و نمی یافتم از بسیاری کسان که می پرسیدم با دیده تعجب به من می نگریستند شاید انتظار داشتند سرود ملی نوعی خوراکی باشد یا ... و بالاخره در یک مراسم بعد از چند ماه انتظار مجری اعلام کرد که برای ابتدای مراسم سرود ملی پخش خواهد شد و من چقدر ذوق زده شدم ، خود را آماده کردم تا با تمام نیرویی که در بدنم بود فریاد بزنم و بخوانم. در همین هنگام آهنگ سرود ملی سالن را فرا گرفت و من بلند شدم و شروع کردم:وطن عشق تو افتخارم... که ناگهان خنده حضار مرا دوباره به این دنیا باز گرداند نگاهی به پشت سر که کردم دیدم همه نشسته اند و هیچکس بلند نشده است شاید تنها رسم ایرانی ها بوده که به هنگام اجرای سرود ملی بلند می شوند. وای من سرود ملی را هم اشتباه گرفته بودم...
سرخ شدم سیاه شدم و اگر کف سالن سیمانی (کانکریتی) نمی بود حتماً آب شده در آن فرو می رفتم.
سرود ملی برایم تازگی داشت: قلعه اسلام قلب آسیا ، جاودان آزاد خاک آریا و الی آخر خوب هرچند برای من بسیار گران اما درس خوبی گرفتم سرود اصلی ملی را شنیدم و بعد از ختم مراسم از یکی از بچه های اجرا کننده سرود متن آن را قرض نموده تا به خانه ببرم و از حفظ کنم.
اما حالا بعد از سه سال و دو ماهی که از آن زمان می گذرد تحولات زیادی پدید آمده دیگر آن سرود (قلعه اسلام...) رفت و جای خود را به سرودی دیگر با زبان پشتو داده و سعی من برای فریاد آن بی نتیجه ماند. چون به سرودی که معنای آن را نمی فهمم زیاد علاقه ندارم و بعد از اینکه معنی آن را فهمیدم هم برایم چندان جالب نبود بدنبال هم ردیف کردن نام 10-12 قومیت چه معنایی می توانست داشته باشد و یا چه حس اتحادی را بر می انگیخت یا چه افتخاری از گذشتگان را برای ما نمایان می کرد. دیگر میلی به از برکردن این سرود جدید ندارم همان بهتر که از ضبط صوت (تیپ) پخش شود. آخر اگر من هم از بر کنم تکلیف آن 70% (شاید هم بیش از هفتاد درصدی) که مجبور بودند سرود ملی شان را به زبانی غیر از زبان مادری شان بخوانند چه می شود....