ازآخرین باری که  «بینوایان» «ویکتورهوگو» را خوانده بودم سال ها می گذشت؛ همان دفعه اولی که این کتاب سراسر پند را خواندم، شخصیت «ژان والژان» برای من استطوره ای شده بود که با هرکار نیک، خود را به او نزدیک‌تر حس می‌کردم. ولی بعد از گذشت آن سالها او نیز مانند هزاران شخصیت داستان های کلاسیک در میان فصل‌ها و روزهایی که یکی پس از دیگری می‌آمدند و می‌رفتند، محو شد و مثل همه تنهایم گذاشت.
چند شب پیش از روی بیکاری به تماشای تلویزیون نشستیم. همینطور که کانال ها را مرور می‌کردم ، ناگهان دزدی که قاشق چنگال‌های نقره ای را از یک خانه می دزدید، نظرم را جلب کرد. بلافاصله بعد از دیدن این صحنه خاطراتی کهنه از کتابی کهنگی ناپذیر به یادم آمد؛ بلی درست بود، این خود «ژان والژان» قهرمان روزهای کودکی من بود.
آن شب تا این فیلم بلند سه ساعتی را به آخر نرساندم، به رختخواب نرفتم. وقتی که فیلم به پایان رسید و خواستم بخوابم، دو مسئله مرا با خود همراه می‌ساخت؛ یکی خبر انتظار اعدام برای نوجوانان افغان که اکثراً زیر سن هجده سال هستند و به جرم حمل مواد مخدر در ایران دستگیر شده اند و دیگری زنده شدن «ژان والژان».
باخود می‌اندیشیدم چه تشابهی بین این نوجوانان که بخاطر نجات خانواده‌هایشان از گرسنگی تن به حمل مواد مخدر داده‌اند و «ژان والژانی» که اولین بار به خاطر دزدی قرصه نانی به بند کشیده شد، وجود دارد.
به راستی اگر این نوجوانان قدرت خرید چند کیلوگرم «کریستال» را می داشتند، بازهم جان خود را به خطر انداخته و دست به قاچاق می زدند؟ آیا آنها می دانستند که آنچه در اختیارشان قرار گرفته، مواد مخدر است؟ چقدر به آنها پرداخت شده تا این مواد را با خود به داخل ایران انتقال دهند؟ در کدامین آیه از قرآن، و یا احادیث، برای جرم حمل مواد مخدر، جزای مرگ را در نظر گرفته شده است؟ آیا نمی توان این جزا را نیز مانند حد زدن، سنگسار کردن، قطع نمودن دست و... به خاطر تطابق با شرایط امروزی به حبس تعدیل نمود؟ آیا ایران خود را ملزم به رعایت قوانین جامعه جهانی که خود نیز قبول نموده، می داند؟ (در قوانین جهانی اینگونه تصویب شده است که کودکان و نوجوانان زیر هجده سال را ولو به هر جرمی نمی توان به حبس ابد و یا اعدام محکوم نمود)
و اگر آن روز  کشیش‌ «ژان‌والژان» را نمی بخشید، سرنوشت «کوزت» چه می شد؟...