سپس فعاليت پروانه متوقف شد و به نظر رسيد تمام تلاش خود را انجام داده و نمی تواند ادامه دهد.

    آن شخص تصميم گرفت به پروانه کمک کند و با قيچی پيله را باز کرد .

 پروانه به راحتی از پيله خارج شد اما بدنش ضعيف و بال هايش چروکيده بود.

    آن شخص باز هم به تماشای پروانه ادامه داد ٫ چون انتظار داشت که بالهای پروانه ٫باز ٫ گسترده و محکم شوند و از بدن پروانه محافظت کنند.

     هيچ اتفاقی نيافتاد !

      در واقع پروانه بقيه عمرش به خزيدن مشغول بود و هرگز نتوانست پروازکند.

   چيزی که آن شخص با  همه مهربانيش نمی دانست ٫ اين بود که محدوديت پيله و تلاش لازم برای خروج از سوراخ آن راهی بود که خدا برای ترشح مايعاتی از بدن پروانه به بال هايش قرار داده بود تا پروانه بعد خروج از پيله بتواند پروار کند.

    گاهی اوقات تلاش تنها چيزی است که در زندگی نياز داريم . اگر خدا اجازه می داد که بدون هيچ مشکلی زندگی کنيم فلج می شديم ٫ به اندازه کافی قوی نبوديم و هرگز نمی توانستيم پرواز کنيم.

    من قدرت خواستم و خدا مشکلاتی سر راهم قرارداد تا قوی شوم.

     من دانايی خواستم و خدا به من مسايلی داد تا حل کنم.

     من سعادت خواستم و خدا به من  تفکر و قوت  داد  تا کار کنم.

     من جرات خواستم و خدا موانعی سر راهم قرار داد تا بر آنها غلبه کنم.

      من عشق خواستم و خدا افرادی به من نشان داد که نيازمند کمک بودند.

      من محبت خواستم و خدا به من فرصت هايی برای محبت داد.

  من به هرچه خواستم نرسيدم

اما به هرچه نياز داشتم دست يافتم.